หลังจากที่หายไปนานแสนนานนมนานเกินจะกล่าว
เราก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับเรื่องทุกข์ใจที่ไม่รู้จะไปพูดทีไหน
~ก่อนหน้านี้ 11 เดือน 9 วัน~
เรายังพูดกับน้องอยู่เลยว่าเราไม่อยากมีแฟน
เพราะเราขี้เกียจจะมานั่งเจ็บใจ
ขี้เกียจที่ต้องมาเรียนรู้นิสัยคนใหม่ๆ
มีแล้วเปลืองเงิน เดี๋ยวก็ต้องไปเที่ยว เดี๋ยวโน่นเดี๋ยวนี่
หลังจากนั้นเราก็ได้ไปชอบคนคนนึง
จริงๆแล้วตอนแรกเราก็ไม่ได้อะไรมากมายหรอก เพราะคิดว่าเค้าเองก็คงไม่สนเรา
เพราะว่าเรากับเค้ามันมาจากคนละที่ คนละสังคมกันโดยสิ้นเชิง
จริงๆก่อนที่จะเจอเค้าเราก็มีคนที่คุยด้วยอยู่เหมือนกันนะ
แต่เราก็ไม่เคยสนใจใครเลย เพราะว่าเราคิดว่าอยู่แบบนั้นมีความสุขดีอยู่แล้ว
บ้าดารา ติ๊งต๊องไปวันๆ
แต่ว่าเพราะอะไรก็ไม่รู้ที่พอเค้าเริ่มเข้ามาเรากลับไม่ผลักเค้าออกไป
เรายอมรับว่าช่วงแรกๆเลยที่เจอกับเค้าเราเป็นคนที่ยุติธรรมมาก
(เราเชื่อว่าอาการแบบนี้หลายๆคนก็เป็น)
เค้าอยากทำอะไร ไปไหน กลับเมื่อไหร่ เชิญทำตามสบาย
แต่ว่าเรามีความรู้สึกอยู่อย่างนึงคือว่า
เค้ามาจากโรงเรียนที่แบบว่ามีแต่คนพ่อ-แม่รวยเรียนอะ
โรงเรียนที่ไม่มีคนจน โรงเรียนที่แบบว่าดูดีมากๆจนเราไม่คิดว่าจะมีคนโรงเรียนนี้มาสนใจเรา
เราอะบางทีก็รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยยังไงก็ไม่รู้ เวลาที่เค้าคุยอะไรกันบางอย่างเราก็ไม่รู้เรื่อง
อะไรที่เค้ามีกันเราก็ไม่มี หรือมีไม่เท่า จริงๆเราก็เคยบอกความรู้สึกนี้กับเค้า
แต่เค้าบอกว่าเค้าไม่แคร์หรอกว่าเราจะจน หรือรวย
แต่ก็นะใครที่เป็นอยู่คงรู้ความรู้สึกนี้
เรากลัวคนอื่นคิดว่าเราเกาะเค้ากิน ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำ
เราคิดเสมอว่าถึงเราจะจน จนไม่มีอันจะกินเราก็จะไม่เกาะใครกิน
แต่ที่ร่ายๆมามันไม่ได้สำคัญอะไรนักหรอก
คือมีอยู่วันนึงหลายเดือนมาแล้วเกิดมีผู้หญิงที่นิสัยเลวมากๆคนนึงเข้ามาป่วนชีวิตเรา
มันมาทำให้เราเข้าใจผิดว่าเค้านอกใจเราทั้งๆที่เราก็รู้อยู่แก่ใจว่าเค้าไม่ได้ทำอย่างที่มันบอก
แต่เราก็ไม่ยอมเชื่อใจเค้า จากที่เราเป็นคนที่ยุติธรรมมากๆมาก่อน
เราก็กลายเป็นคนที่ไม่มีความยุติธรรมเหลืออยู่ในตัวเอง
ตั้งแต่นั้นมาเรานับครั้งที่เราคุยดีดีกับเค้าในมือถือได้เลย
หลายครั้งที่เราก็หมดหนทาง ไม่รู้จะทำยังไง จนต้องพูดคำที่เค้าไม่อยากให้เราพูดลงไป
แต่เราก็ใจไม่แข็งพอที่จะทำแบบนั้นได้
เวลาเราเจอหน้ากันจริงๆก็อารมณ์ดีเหมือนเดิม แต่ก็มีนะบางทีที่ยังแอบงอนๆอยู่
เมื่อคืนเราก็ทะเลาะกับเค้า แต่เรารู้สึกว่าเดี๋ยวนี้เค้าเริ่มเย็นชากับเราแล้ว...
